आलिंगन, चुंबन, शृंगार,
हस्तमैथून,
कामक्रीडा..
चमकलात ना
? किती सावरून बसतो आपण 'असलं' काही वाचताना! विशेषत: मराठीत असे शब्द
बहुदा
जरा जास्तच खटकतात. Sex, foreplay, intercourse, ejaculation, orgasm
त्यातल्यात्यात
ऐकायला
बरे वाटतात
.
इव्ह एन्सलर यांच्या 'The Vagina Monologues' या प्रसिद्ध पुस्तकाचं नाव मराठीत कसं वाटेल? भाषांतर करुन पहा. अवघडल्यासारखं होईल उच्चारतांना, नाही का?
(बाय द वे, तुम्ही हे पुस्तक वाचलं नसेल तर जरुर वाचा.
इव्ह
यांच्या धाडस व चिकाटीला आणि पतीने त्यांना दिलेल्या पाठींब्याला अभिवादन!
)
'काय
,
चाललंय काय नेमकं?'
हा प्रश्न
एव्हाना
तुमच्या मनात पिंगा घालत असेल.
तु
मच्यापैकी काहीजणांनी
इकडे-तिकडे पाहिलं
ही
असेल
.
'
कुणी
बघतंय
का
मला मी हे वाचतांना
'
? कदाचित
सुरुवातीच्या
काही ओळी नजरेआड सरकवून हे
वाक्य
वाचत असाल तुम्ही.
होतं असं
,
नका मनावर घेऊ
. पण हे बोलायलाच हवं.
लक्षात आहे
ना
आपलं
काय ठरलंय
? जन्म आणि मृ
त्यू
या दरम्यान जे जे घडतं त्या सगळ्याबद्दल बोलायचं.
आडपडदा न ठेवता.
अगदी
मोकळेपणानी.
प्रत्येक जन्म, ज्या
'
क्रिये
'
बद्दल
सर्वसाधारणपणे
आपण
उघड बोलायचं टाळतो, त्याशिवाय होऊच शकत नाही. वनस्प
तीं
च्या
जगतात असो
किंवा पक्षी-
प्रा
ण्यांच्या दुनियेत
, जन्म
'
त्या
'
घटनेविना असंभव आहे. इतकी महत्वाची गोष्ट दडवून कसं चालेल बरं?
आपण मात्र कटाक्षाने तिचा उल्लेख टाळतो. इतका, की जणुकाही आपण त्या गावचेच नाही!
मला वाटतं फार आधीच
या विषया
चा
बाऊ करणं
आपण
सोडायला हवं होतं. तशी कृती घडली असती तर अनेक विकृतींपासून
कदाचित आपला समाज
वाचू शक
ला
अस
ता
. जर-तर निरर्थक आहे.
पण
अजूनही वेळ गेलेली नाही.
म्हणतात ना, 'कधीच न होण्यापेक्षा उशीर बरा'.
निदान आता तरी कुठलंही कारण पुढे न करता याचा सर्वांगीण विचार करायला हवा. काही चुका झाल्याच असतील तर त्या मान्य करून सुधारायला हव्यात. विचारांती योग्य ते स्विकारायला हवं, अयोग्य ते नाकारायला हवं. सगळ्यात महत्वाचं म्हणजे जे स्वीकारलं ते लगेच आचरणात आणायला हवं जेणेकरुन जी झळ
आपण
सोसली किंवा सोसतोय ती भावी पिढयांच्या नशिबी नसावी.
तुम्हाला काय वाटतं?
अनेकदा आपल्याला सत्य माहित असतं पण ते मान्य करण्याची आपली तयारी नसते, खरं ना? आता ह्या मालकाबद्दल ऐका. तो आपल्या कामगारांना खोचक प्रश्न विचारण्याकरता प्रसिध्द होता. ''प्रणय म्हणजे शंभर टक्के सुख, पन्नास टक्के सुख-
पन्नास टक्के
श्रम की
शंभर टक्के
श्रम
?''
एका चुणचुणीत तरुणाला त्यानं
एकदा विचार
लं.
''
शंभर टक्के सुख
,'' तरुण क्षणार्धात उत्तरला. ''इतक्या छातीठोकपणे तू हे कसं म्हणू शकतोस? तुझं तर अजून लग्नही झालेलं नाही,'' मालकानं विचारलं. ''साहेब, त्यात अर्धा टक्का जरी श्रम असते तरी त्यासाठी तुम्ही मला कामाला जुंपलं असतं!'' मिस्किल हास्य करत तरुण उद्गारला.
खरं आहे त्याचं म्हणणं. आपण आपल्या तब्येतीची देखभाल करायला डॉक्टरची सेवा घेतो, मिळकतीची व्यवस्था ठेवायला सीएला पाचारण करतो व स्वप्नातील घराला मूर्त रुप देण्यासाठी आर्किटेक्टची मदत मागतो. इतकंच नव्हे, काहीजण तर त्या घरातील देवांची काळजी घ्यायला पुजारी नेमतात!
थोडक्यात, शक्य तितक्या गोष्टी 'आउट-सोअर्स' करण्याकडे आपला कल असतो. असं जरी असलं तरी आपल्या ऐवजी कोणीही जेवण्यासाठी, झोप घेण्यासाठी
अथवा प्रेम करण्यासाठी इतर कुणाला
नेमल्याचं ऐकीवात नाही. का असं? कारण जीवनाला, अस्तित्वाला पायाभूत या गोष्टी आहेत. आहार निद्रा भय मैथूनंच… मनुष्य आणि इतर
प्राण्यांमध्ये
हे साधर्म्य आहे
.
भुकेची जाणीव आणि पोट भरल्यानंतरची तृप्ती, आरामाची गरज आणि पुरेशा विश्रांती
नंतरचा तजेला, भय वाटणं अथवा न वाटणं आणि शरीरसुखाची कामना ह्या उपजत प्रेरणा आहेत. आपली नैसर्गिक प्रवृत्ती आपण स्वतः अनुभवण्याची बाब आहे. त्याचप्रमाणे त्यात लाज बाळगण्यासारखं काहीच नाही. असं असतांना आहार, निद्रा व भय यांना एक न्याय आणि मैथूनाला दुसरा ही दांभिकता आहे, नाही का?
मला वाटतं, जितक्या मोकळेपणानी आपण पहिल्या तीन बाबींबद्दल बोलतो तितक्याच सहजतेने चौथीबद्दल बोललं जावं. या चारहींचा समान व शास्त्रशुद्ध विचार व्हावा. त्याहून महत्वाचं म्हणजे तो नुसताच विचार न राहता कृतीत यावा. अगदी लहानपणापासुन हे सत्य सगळ्यांना समजावं म्हणजे वयात येतांना कुणालाही शारीरिक आकर्षण वा शरीरसुखाची कामना
म्हणजे 'अपराध' किंवा 'पाप' ही बोचणी असणार नाही. हे भूक आणि झोप याइतकं सहज आहे ही भावना रुजेल आणि जीवन जास्त साधं, सोपं, सरळ होईल. तुम्हाला काय वाटतं?
थांबा. लगेच उत्तराची जुळवा-जुळव करु नका. लैंगिकता, फ्री-सेक्स, स्वैराचार आणि तत्सम विचारांचा मी समर्थक नाही
!
आहार, निद्रा, भय आणि मैथून मनुष्य व इतर प्राण्यांत समान आहेत हा पुर्वार्ध झाला. उत्तरार्ध असा आहे की
बुध्दी
आपल्याला इतर प्राण्यांपासून वेगळं करते. तिचा वापर करायचा की
बुध्दी
विहीन राहून पशु
सारखं
वागायचं हा निर्णय प्रत्येकाला घ्यायचा असतो. आपण सगळ्यांनी
बुध्दी
वापरण्याचा निर्णय घेतला आहे म्हणूनच आपण हे बोलतोय.
मला वाटतं की मैथुनावरील
शास्त्रशुद्ध ज्ञानाला,
चर्चेला
, समस्यांना
आपल्या जीवनात योग्य ते स्थान
मि
ळावं.
कुठल्याही गोष्टीची अतिरेक योग्य नाही हे आपण सगळेच जाणतो. अत्याहार करणं किंवा भूक मारणं, अती झोपणं वा झोप टाळून शरीराला शिणवणं आणि सतत कसलंतरी भय बाळगणं अथवा अतिसाहस दाखवणं या पैकी कशाचंही समर्थन आपण करणार नाही. प्रत्येक वेळी समतोल सांभाळावा असंच आपण म्हणू.
जो नियम इतर सगळ्याला तो
सेक्स
साठी
का असू नये?
या
सहज प्रवृत्तीला
कायम
खालचा
दर्जा का?
ही
उपजत प्रेरणा
दडपण्याची गरज काय? भूक
मारणं
, झोप
टाळणं
याइतकेच
ह्या
भावने
चे दमन करण्याचे परीणाम चांगले
नसतात
.
आपण हे अनेकवेळा ऐकलं आहे, आजुबाजुला घडताना पाहिलं आहे, पाहतोय. आता
सावध होण्याची वेळ
आली आहे.
वर उल्लेख केलेल्या
चारही प्रवृत्तींना समानतेने स्विकारण्याची आणि त्यांचा यथोचित सन्मान करण्याची
नितांत
गरज आहे.
सुरुवात आपल्या कुटुंबापासून करू या. समाज म्हणजे कुटुंबांची समष्टीच ना?
तुम्हाला काय वाटतं?
तुमचं मत जरुर कळवा. मी वाट पाहतोय. माझा पत्ता: chandravel.foundation@
तुम्हा सर्वांना विजयादशमीच्या शुभेच्छा!
- चंद्रशेखर वेलणकर
================
जाता जाता…
भाऊसाहेब पाटणकर यांचं नाव ऐकलंय? ते विदर्भातील यवतमाळचे. मराठी शायरी रुजवण्याचं आणि त्या साहित्यप्रकाराला प्रतिष्ठा मिळवुन देण्याचं काम त्यांनी केलं. प्रेम, वार्धक्य, मृत्यू, तत्त्वज्ञान अश्या अनेक विषयांवरील त्यांच्या रचना वाचनीय आहेत. प्रस्तुत विषयावरील काही ओळी वाचा. आवडतील तुम्हाला.
वैराग्यही सन्मानिले अन शृंगारही सन्मानिला,
अंकावरी आहे रतीच्या सिद्ध येथे झोपला;
विसरला दुनीयेस अपुल्या गुंजनाही
विसरला
;
कमलकोशी भृंग आता कमलासही त्या
विसरला;
हे हवे वैराग्य आम्हा, निष्कामता ऐसी हवी;
तैसी नको नुसतीच जेथे, दाढी हवी लुंगी हवी!
('जाता जाता…' साठी तुमच्या जवळ काही सांगण्यासारखं असेल तर सुमारे शंभर शब्दांत पाठवा)
